ESEJE, ARTYKUŁY, OPRACOWANIA
Historia fotografii
Kazimierz Nowik
Pół Wieku Lubuskiej Fotografii 1954-2004
Zorganizowany, społeczny ruch fotograficzny na Ziemi Lubuskiej rozpoczął swoją działalność w początkach lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Pierwszy na Ziemi Lubuskiej Oddział Polskiego Towarzystwa Fotograficznego powstał 19 czerwca 1954 roku w Zielonej Górze, a dokładnie trzy miesiące później, 19 września tegoż roku powstał Oddział PTF w Gorzowie Wlkp.
W roku 1961 nastąpiła reorganizacja, a Oddziały PTF zostały przekształcone w samodzielne stowarzyszenia, posiadające osobowość prawną.
Powstały Zielonogórskie i Gorzowskie Towarzystwa Fotograficzne, które od ponad pół wieku działają nieprzerwanie do czasów obecnych.
Początki jak zawsze były bardzo trudne, do tych Towarzystw trafili ludzie różnych zawodów i o bardzo zróżnicowanym poziomie intelektualnym. Oba Towarzystwa nie posiadały bazy lokalowej, ale ich członków łączyła wspólna pasja fotografowania oraz ogromne zaangażowanie w uczestnictwie tworzenia nowych, polskich tradycji kulturalnych, na ziemiach, które po wiekach wróciły do Macierzy.
Prekursorami zorganizowanego ruchu fotograficznego w Polsce byli członkowie przedwojennej awangardy twórców fotografii, której wybitnym przedstawicielem był Zbigniew Dłubak. Twórczość awangardy niewątpliwie miała wpływ w zakresie kształtowania koncepcji fotografii artystycznej.
W okresie powojennym, stosowane przez awangardę kryteria estetyczne w fotografii uległy zmianie, wskutek narzucenia przez państwo PRL kierunku zwanego realizmem socjalistycznym. Socrealizm wpłynął deformująco na proces dalszych przemian estetycznych w twórczości fotograficznej.
Lubuscy fotograficy tworzyli swoje fotogramy według własnych kryteriów estetycznych, czerpiąc jednocześnie z wzorów twórczości znanych w Polsce fotografików jak Marian i Witold Dederko, Edward Hartwig, Witold Romer, Jan Bułhak, a w okresie późniejszym, Jerzy Lewczyński, Paweł Pierściński, Edward Steichen, Zofia Rydet i szereg innych.
Wkrótce twórczość lubuszan poszła swoimi indywidualnymi drogami, wśród oddziaływań artystycznych, znanych współcześnie polskich twórców, jak również twórców lubuskich, takich jak Czesław Łuniewicz, Waldemar Kućko, Jerzy Szalbierz.
W minionym półwieczu lubuska fotografia osiągnęła poważny dorobek artystyczny, wniosła liczący się wkład do kultury Regionu, a także przyczyniła się do podniesienia poziomu i upowszechnienia sztuki fotografii.
Będąc honorowym członkiem Gorzowskiego i Lubuskiego (Zielonogórskiego) Towarzystwa Fotograficznego pragnę przekazać refleksję historyczną, a także nazwiska tych, których działalność organizacyjna i twórcza była źródłem sukcesów lubuskiej fotografii w minionym półwieczu.
Myślę, że wobec szybko zachodzących zmian w obecnej rzeczywistości, przypomnienie lubuskich twórców i działaczy będzie próbą ocalenia ich od zapomnienia.
Wielu z nich nie doczekało obchodów 50-lecia lubuskiej fotografii, odeszli na wieczny plener, wielu gorzowskich i zielonogórskich fotografików jeszcze na świecie nie było, gdy zaczynała się działalność ich poprzedników, dla nich tamte czasy to już historia, być może nie całkiem zrozumiała i tak różna od dzisiejszej rzeczywistości. Dla pewnej części pierwsze lata ich działalności twórczej były piękną przygodą z fotografią i wspomnieniem swojej młodości.
Oprócz wymienionych, Gorzowskiego i Zielonogórskiego Towarzystwa Fotograficznego, na Ziemi Lubuskiej działały również inne stowarzyszenia fotograficzne, do których należały:
Żarskie Towarzystwo Fotograficzne, powstałe w 1955 roku, którego prezesem był Zbigniew Pekel. Działalność Towarzystwa skończyła się po dwóch latach. W roku 1974 Towarzystwo zostało reaktywowane, a na jego czele stanął Józef Wierzbicki, członek Lubuskiego TF. Po upływie pięciu lat Towarzystwo zakończyło działalność. Ponownie Towarzystwo reaktywowano w roku 1989 pod nazwą Łużyckie Towarzystwo Fotograficzne ze Zbigniewem Pietraszkiewiczem na czele, który był również członkiem Lubuskiego TF. Pomimo perypetii organizacyjnych w Żarach istnieje prężny ośrodek fotograficzny, gdzie organizowane są doroczne wojewódzkie Salony Fotografii.
Żagańskie Towarzystwo Fotograficzne, powstało w 1974 roku, jednakże na początku lat osiemdziesiątych Towarzystwo zaprzestało działalności.
Wolsztyńskie Towarzystwo Fotograficzne, powstało na bazie członków Lubuskiego TF mieszkających w Wolsztynie. Długoletnim prezesem tego Towarzystwa był Ryszard Mikołajczak.
Klub im. W. Romera, działał przy Wojewódzkim Domu Kultury w Zielonej Górze. Jednym z aktywnych działaczy tego Klubu był dr Andrzej Toczewski.
Gorzowskie Towarzystwo Fotograficzne
GTF powstało z inicjatywy żołnierza września 1939 r., z zawodu zegarmistrza Zbigniewa Łąckiego, który będąc zapalonym miłośnikiem fotografii na wiadomość o powstaniu Polskiego Towarzystwa Fotograficznego, podjął skuteczną próbę powołania do życia Towarzystwa w Gorzowie Wlkp.
W grupie założycielskiej Towarzystwa między innymi znaleźli się: Zbigniew Łącki, Kazimierz Nowik, Janina Trojan, Wiesława Sander, Kazimierz Bystrzycki, Leon Drabent, Włodzimierz Korsak.
Powstałe Towarzystwo z miejsca przystąpiło do pracy twórczej i już po upływie roku eksponowana była w salach Muzeum pierwsza Doroczna Wystawa Fotograficzna. Wystawa spotkała się z żywym zainteresowaniem mieszkańców miasta i uznaniem ze strony środowiska kulturalnego. Z biegiem czasu eksponowane były wystawy indywidualne, a Doroczne Wystawy Towarzystwa z roku na rok stawały się uznanym wydarzeniem kulturalnym w życiu miasta.
Działalność gorzowskich fotografików wzbudzała szerokie zainteresowanie i sympatię gorzowskich środowisk twórczych, plastyków, rzeźbiarzy, literatów i architektów. Wernisaże wystaw fotograficznych GTF były okazją do żarliwych dyskusji, niekiedy ostrych sporów i polemik o sztuce współczesnej.
Były to lata, kiedy puls życia kulturalnego w Gorzowie nadawały przede wszystkim zespoły amatorskie. Wśród działaczy wnoszących ferment twórczy, najaktywniejsi byli właśnie gorzowscy fotograficy.
W roku 1968 Towarzystwo było organizatorem i gospodarzem udanego Zjazdu Towarzystw Fotograficznych Ziem Zachodnich i Północnych, otrzymało wyróżnienie Polskiej Federacji Stowarzyszeń Fotograficznych i Nagrodę Kulturalną Miasta Gorzowa
W roku 1969, po 15-tu latach prezesowania, ze względu na stan zdrowia Zbigniew Łącki ustąpił. Nastąpiła zmiana zarządu, a funkcję prezesa objął
Kazimierz Nowik, z wykształcenia ekonomista. Nowy zarząd w roku 1969 zorganizował udany, ogólnopolski plener fotograficzny i wystawę pt. „Gorzów, miasto i ludzie”.
Wzorując się na organizowanej przez Teatr w Gorzowie, krajowej imprezie konfrontacji Teatrów, GTF postanowiło organizować co roku ogólnopolską imprezę fotograficzną – Gorzowskie Konfrontacje Fotograficzne, które bardzo szybko stały się popularną, ogólnopolską, a następnie międzynarodową imprezą fotograficzną.
Ludzie zainteresowani fotografią czasem są zaszokowani, dochodzącymi wiadomościami o renomowanych i sławnych imprezach fotograficznych na świecie, jak między innymi w Arles lub Houston, gdy tymczasem w Gorzowie
funkcjonowała być może najstarsza w Europie, od ponad 30-u lat impreza Konfrontacje Fotograficzne. Gwoli prawdzie historycznej należy podkreślić, że w okresie początkowym dużą pomoc w organizacji Konfrontacji, okazali zaprzyjaźnieni, poznańscy fotograficy, jak prof. Stefan Wojnecki, Maria Wołyńska i Jarosław Stanisławski.
Wiernymi przyjaciółmi i sympatykami, a także uczestnikami Konfrontacji stali się znani fotograficy i krytycy sztuki fotograficznej: Krystyna Łyczywek ze Szczecina, Jerzy Lewczyński z Gliwic, Paweł Pierściński z Kielc, Janusz Nowacki z Poznania oraz Jerzy Busza, Sławomir Magala, Kazimierz Halebrant, Alfred Ligocki, Zofia Rydet, Adam Sobota, Andrzej Saj i Krzysztof Jurecki.
Gorzowskie Konfrontacje Fotograficzne swoim rozmachem i zakresem wzbudziły szerokie zainteresowanie stowarzyszeń fotograficznych w kraju i zagranicą, a także Związku Polskich Artystów Fotografików. Konfrontacje stały się miejscem rzeczywistej konfrontacji twórców nieprofesjonalnych z mistrzami Związków Artystycznych.
W czasie trwania Konfrontacji prezentowane były ekspozycje fotografików z Niemiec, Czechosłowacji, Węgier, Litwy i innych. Uczestnicy Konfrontacji i zainteresowani fotografią mogli oglądać twórczość artystów światowej sławy, jak Meadow Sutcliffe, William Henry Fox Talbot, Erich Salomon, Henri Cartier-Bresson, Robert Doisneau. Eksponowano również zbiorową wystawę
szwajcarskiego tygodnika „DU”, pod tytułem „Cierpliwość planety”.
Konfrontacje, obok wystaw konkursowych wzbogacone zostały o wystawy towarzyszące oraz sympozja naukowe na tematy związane z twórczością fotograficzną. Doceniając rolę sympozjów teoretycznych, organizatorzy podjęli publikację wystąpień naukowców, teoretyków i krytyków, będących nieodłączną częścią Konfrontacji.
Gorzowscy fotograficy, poprzez wieloletnią organizację Konfrontacji Fotograficznych wnieśli bardzo poważny, bezinteresowny wkład w dzieło integracji środowiska fotograficznego i rozwoju polskiej fotografii.
Znany, gliwicki fotografik Jerzy Lewczyński, w katalogu do XX-ch Konfrontacji wyraził następującą, głęboką myśl: „Za blisko jeszcze do podsumowania tego, co dokonano w ciągu 20-u kolejnych Konfrontacji Gorzowskich, ale czas taki nadejdzie. Tak jak kiedyś stawiano na „Ołtarzu sztuki” wielkich twórców i artystów, aby podnosić na duchu, tak kiedyś będzie się przywoływać entuzjazm i zapał towarzyszący spotkaniom w Gorzowie, po to, aby nie odbierać wiary, że fotografia potrzebna nam i Ojczyźnie”
Konfrontacjom Fotograficznym od 1984 roku towarzyszy też wręczanie nagrody imienia Waldemara Kućko – nieżyjącego, zasłużonego gorzowskiego fotografika. Nagrodę ustanowił Wojewoda Gorzowski za zasługi dla rozwoju fotografii i polskiej kultury.
Do działań Gorzowskiego Towarzystwa Fotograficznego oprócz Konfrontacji należały statutowe zadania upowszechniania i popularyzacji sztuki fotograficznej. Realizowane one były poprzez plenery, warsztaty i wystawy.
W roku 1969 nawiązana została współpraca z Klubem Fotograficznym przy Kulturbund w Cottbus, którego kierownikiem był Gunter Matz z Guben. Współpraca ta zaowocowała szeregiem plenerów, spotkań i wystaw w Cottbus i w Gorzowie.
W roku 1971, przy fizycznym zaangażowaniu zarządu GTF, z inicjatywy prezesa Kazimierza Nowika przystąpiono do odbudowy byłego Klubu „Palenisko” w pomieszczeniach Ogniska Muzycznego. Po przeprowadzeniu remontu GTF otrzymało pomieszczenie na siedzibę i pomieszczenie wystawiennicze, zwane obecnie Małą Galerią. Otwarcie Galerii zapoczątkowała wystawa fotograficzna Janiny Trojan.
W roku 1973, w związku z wyjazdem z Gorzowa Kazimierza Nowika, prezesem został dotychczasowy, długoletni sekretarz zarządu Józef Czerniewicz.
Pełnił on funkcję prezesa przez okres 10-ciu lat, kontynuując dotychczasową formułę pracy Towarzystwa, rozwijając Konfrontacje, poszerzając je o wystawy towarzyszące i sympozja.
Od roku 1983, nieprzerwanie, od ponad 20-u lat prezesem GTF jest Marian Łazarski, z wykształcenia inżynier budowy maszyn. Jako najdłużej pełniącemu funkcję prezesa GTF należy się głęboki szacunek i uznanie. Jego prezesowanie przypadło na trudny okres dla stowarzyszeń społeczno-kulturalnych, związany z transformacją ustrojową, kiedy mecenat państwa dla działań kulturalnych został drastycznie okrojony. Marian Łazarski
z nie małym trudem utrzymał ciągłość działań Towarzystwa i ważnej imprezy, jaką są Gorzowskie Konfrontacje. Był on też aktywnym członkiem Prezydium Rady Polskiej Federacji Stowarzyszeń Fotograficznych. W roku 1993 nastąpiła likwidacja PFSF, z jego też inicjatywy majątek Federacji w postaci księgozbioru – 1.523 pozycji, zbiory fotograficzne – 1762 fotogramów i kilkaset fotografii nie objętych ewidencją, dokumentacja diapozytywowa I, II, III edycji Triennale Polskiej Fotografii Artystycznej, pomoce naukowo-dydaktyczne – zostały przejęte przez Gorzowskie Towarzystwo Fotograficzne. GTF stało się depozytariuszem wieloletniego dorobku polskiej fotografii.
Do grona zasłużonych dla rozwoju Gorzowskiego Towarzystwa Fotograficznego oraz dla sprawy polskiej i lubuskiej fotografii w minionym półwieczu należą:
Zbigniew Łącki członek założyciel GTF, przez 15 lat sprawujący funkcję prezesa, fotografik portrecista, żył w latach1919-1973
Kazimierz Nowik członek założyciel, długoletni członek zarządu GTF, drugi z kolei przez 4 lata pełnił funkcję prezesa, organizator Konfrontacji Fotograficznych, fotografik, historyk-amator, ur. 1923
Janina Trojan członek założyciel GTF, aktywny fotografik, autor wielu indywidualnych wystaw fotograficznych, ur. 1918
Józef Czerniewicz trzeci prezes GTF, funkcję tą sprawował przez 10 lat, fotografik, kontynuator organizacji Konfrontacji Fotograficznych, żył w latach1920 - 1997
Marian Łazarski z kolei czwarty prezes GTF, funkcję tą sprawuje od ponad 20 lat, kontynuator organizacji Konfrontacji Fotograficznych artysta fotografik, od 1991 roku członek ZPAF, aktywny twórca fotografii, członek Prezydium Rady Polskiej Federacji Stowarzyszeń Fotograficznych, ur.1951
Waldemar Kućko organizator Konfrontacji Fotograficznych, dokumentalista aktywny działacz GTF, artysta fotografik, od 1972 roku członek ZPAF, uhonorowany ustanowieniem, przez Wojewodę Gorzowskiego nagrody imienia W. Kućko oraz nazwanie jednej z ulic Gorzowa Wlkp. jego imieniem, żył w latach 1932 - 1981
Konstanty Ludwikowski aktywny fotografik pejzażysta, piewca piękna Ziemi Strzelecko-Krajeńskiej, GTF ustanowiło nagrodę jego imienia za pejzaż, żył w latach 1910 – 1965
Władysława Nowogórska aktywny fotografik, dokumentujący ginące pejzaże, zabytki i lasy, organizator Konfrontacji Fotograficznych, artysta fotografik, od 1973 roku członek ZPAF, ur. 1933
Jerzy Szalbierz aktywny działacz i artysta fotografik, od 1977 roku członek ZPAF, żył 1947 – 1997
Ryszard Tomczuk mieszkaniec Drezdenka, aktywny działacz i twórca GTF, artysta fotografik, od 2002 roku członek ZPAF, żył w latach 1935-2002
Do grona zasłużonych dla GTF należy zaliczyć Feliksa Górę, Andrzeja Pietrzykowskiego – działających w latach 1960-1976 oraz Zenona Kmiecika, Lucjana Lebiedzia, Macieja Szymanowicza, Sławomira Sajkowskiego, Leonarda Olechnowicza, Marcina Andrzejewskiego, Aleksandrę Czarnecką, Mirosławę Granops, a także aktywnych działaczy i twórców GTF, artystów fotografików członków ZPAF; Piotra Perczyńskiego, Lecha Dominika i Zbigniewa Sejwę.
Ramy niniejszego opracowania nie pozwalają na przedstawienie indywidualnego dorobku gorzowskich fotografików. Indywidualne, cząstkowe sukcesy sumują się jako osiągnięcie całego GTF. Wystawy po ekspozycji idą do archiwum lub ulegają rozproszeniu. Katalogi wystaw mają ograniczony nakład i nie oddają obrazu dorobku danego twórcy. Próbą przedstawienia dorobku twórców GTF było wydanie w latach 1986 – 1988, skromnych edytorsko trzech albumów „W OBIEKTYWIE”, obejmujących twórczość wydanych w roku 1986 – Zbigniewa Łąckiego, Waldemara Kućko, Jerzego Szalbierza, Mariana Łazarskiego. W roku 1987 – Konstantego Ludwikowskiego, Janiny Trojan, Władysławy Nowogórskiej, Ryszarda Tomczuka. W roku – 1988
Kazimierza Nowika, Józefa Czerniewicza, Mirosławy Granops, Lecha Dominika. Komplet wymienionych albumów znajduje się też w Bibliotece Wojewódzkiej w Zielonej Górze.
Lubuskie (Zielonogórskie) Towarzystwo Fotograficzne
Lubuskie Towarzystwo Fotograficzne jest najstarszym stowarzyszeniem na Środkowym Nadodrzu. Swoją działalność rozpoczęło w czasie, gdy brak było większych ośrodków naukowych i artystycznych, które mogłyby zaspokoić społeczne zainteresowania w dziedzinie kultury.
W procesie kształtowania oblicza kulturalnego Ziemi Lubuskiej miały swój udział organizacje i stowarzyszenia społeczne, a wśród nich ruch fotograficzny.
Inicjatorami powołania w Zielonej Górze Oddziału Polskiego Towarzystwa Fotograficznego byli Bernard Blum i Florian Zając.
W dniu 19 czerwca 1954 roku, grupa założycielska wybrała zarząd, na czele którego na okres 2 lat stanął prezes Bernard Blum. W grupie założycielskiej, między innymi znaleźli się aktywni miłośnicy fotografii: Florian Zając, Stanisław Ciałowicz, Tadeusz Żarów, Marian Herold, Zbigniew Kramer, Urszula Żarów i inni. Powstało Zielonogórskie Towarzystwo Fotograficzne.
Początki były trudne, mimo to Towarzystwo spotkało się z dużym społecznym zainteresowaniem, a liczba członków szybko wzrosła do 80 osób.
Pomimo braku bazy lokalowej, Towarzystwo na miarę możliwości realizowało swoje zadania statutowe, prowadząc działalność szkoleniową i wystawienniczą.
W roku 1956 prezesem Towarzystwa został Stanisław Ciałowicz, który następnie kierował Towarzystwem przez 10 lat, do roku 1970. W międzyczasie,
w latach 1964 – 1968, przez okres 4 lat funkcję prezesa sprawował Wiesław Anusiak. W tym okresie działalność Towarzystwa znaczona była okresami wzlotów i potknięć najeżonych trudnościami i często brakiem zrozumienia w środowisku. Mimo to Towarzystwo udokumentowało swoją obecność, a jego dorobek twórczy wszedł do tradycji kulturalnych miasta. Towarzystwo prowadziło działalność szkoleniową i wystawienniczą. Prace fotograficzne, podobnie jak w Gorzowie, wzorowane były na twórczości znanych, wymienionych wyżej mistrzów polskiej fotografii.
W roku 1969 ZTF było gospodarzem V Zjazdu Towarzystw Fotograficznych Ziem Zachodnich i Północnych, zakończonych plenerem fotograficznym w Łagowie. W maju 1970 roku dokonano krytycznej oceny działalności ZTF i niezadowalającej realizacji zadań statutowych. W październiku 1970 roku zmarł nagle Stanisław Ciałowicz. Zastąpił go wice prezes, mistrz fotografii, Konrad Czapliński. Podjął on działania w kierunku pobudzenia działalności Towarzystwa, w wyniku których wokół Towarzystwa skupiło się więcej osób zajmujących się fotografią nieprofesjonalną. Do Towarzystwa weszła liczna grupa miłośników fotografii z Wolsztyna, co przyniosło zwiększenie ilości wystaw i poprawę kondycji Towarzystwa.
W roku 1971 dokonano zmiany nazwy, przyjęto nazwę Lubuskie Towarzystwo Fotograficzne.
W związku z rezygnacją K.Czaplińskiego, w roku 1974 prezesem LTF został Jerzy Mendaluk. W tym czasie do zarządu LTF dokooptowano działaczy fotografików Andrzeja Toczewskiego, Ryszarda Kiełba oraz przybyłych z Gorzowa Kazimierza Nowika i Tadeusza Linkiewicza.W tymże 1974 roku LTF zostało członkiem zbiorowym Lubuskiego Towarzystwa Kultury, będącego swego rodzaju federacją stowarzyszeń regionalnych.
Po upływie krótkiego okresu czasu, w roku 1975 prezesem LTF został
Marek Zaremba, którego kadencja trwała tylko 2 lata.
W roku 1975, na plenerze fotograficznym w Żaganiu zginął tragicznie członek LTF Tadeusz Linkiewicz, dobrze zapowiadający się fotografik.
W roku 1977 prezesem Towarzystwa został Kazimierz Nowik, który pełnił tą funkcję przez kolejnych 13 lat.
W tym czasie LTF okrzepło, działało systematycznie zdobywając uznanie i sympatię. Zadania statutowe realizowane były poprzez organizację szkoleń, plenerów, wystaw indywidualnych i zbiorowych. Doroczne Wystawy Fotograficzne, eksponowane w Salonie Wystawowym Klubu MPiK były wydarzeniami kulturalnymi w życiu miasta.
Działalność Towarzystwa została wysoko oceniona przez władze Wojewódzkie i Miasta Zielona Góra. Z okazji 30-lecia LTF, Wojewoda Zielonogórski, późniejszy Senator Zbyszko Piwoński, w liście z grudnia 1984
roku obok gratulacji napisał miedzy innymi: „Lubuskie Towarzystwo Fotograficzne jest najstarszym stowarzyszeniem społeczno-kulturalnym o zasięgu wojewódzkim, działającym na Środkowym Nadodrzu. Prace członków Towarzystwa stanowią cenną dokumentację przemian społeczno-gospodarczych i kulturalnych regionu. Podobną wartość ma kulturotwórcza rola artystycznych i upowszechnieniowych osiągnięć Towarzystwa. Szlachetna pasja, jakiej poświęcacie siły, zdolności i czas wolny, zyskuje Wam powszechne uznanie i szacunek środowiska”.
Podobnie, z tej samej okazji wyraziła się Prezydent Miasta Zielona Góra
Antonina Grzegorzewska, w liście z grudnia 1984 roku. „Wasza trzydziestoletnia działalność stanowi jedną z liczących się pozycji w dorobku kulturalnym Zielonej Góry, a umiejętność i zaangażowanie członków Towarzystwa zyskały uznanie społeczeństwa naszego miasta i regionu. LTF wniosło wielki wkład w dzieło integracji amatorskiego ruchu fotograficznego na Ziemi Lubuskiej i poprzez swoją działalność dobrze służy idei popularyzacji i rozwoju pięknej sztuki fotograficznej. Rozwój twórczych funkcji lubuskiego ruchu fotograficznego, jego umasowienie i popularyzacja będąca dziełem Waszych pasji społecznikowskich, dokonały się w Zielonej Górze w stopniu dorównującym innym działaniom kulturotwórczym”.
Działalność LTF stała się tematem pracy magisterskiej, obroniła ją w roku 1980 absolwentka Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Zielonej Górze Helena Bartosińska.
W minionym okresie LTF było stałym uczestnikiem Forum Fotografii Artystycznej w Uniejowie, organizowanym przez Federację Stowarzyszeń Fotograficznych. Na Forum Uniejów’88, LTF otrzymało Brązowy Medal Federacji. LTF prowadziło również ożywioną współpracę z Klubem Fotograficznym w Cottbus – NRD, polegającą na organizacji wspólnych plenerów oraz wystaw w Zielonej Górze i Cottbus.
W roku 1990, po 13-tu latach prezesowania Kazimierz Nowik złożył rezygnację, a funkcję prezesa objął Radosław Kłosiński, który pełnił ją do 1995 roku. W tym czasie do LTF przyjęta została spora grupa młodzieży z Młodzieżowego Laboratorium Fotograficznego, działającego przy Zielonogórskiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Grupa ta, mająca już osiągnięcia w twórczości fotograficznej nadała Towarzystwu inny, młodzieżowy styl działania.
Doprowadziło to w roku 1994 do zachwiania działalności, grożącego rozwiązaniem Towarzystwa. W roku 1994 ukazała się książka autorstwa Kazimierza Nowika, pt. „Fotografia Artystyczna na Ziemi Lubuskiej w latach 1945 – 1989” stanowiąca obszerne kompendium wiedzy o ruchu fotograficznym na Ziemi Lubuskiej.
W roku 1995 prezesem LTF został Paweł Janczaruk. Nowy zarząd w znacznym stopniu uaktywnił Towarzystwo. Znacznie wzrosła ilość wystaw fotograficznych, organizowanych w różnych miastach regionu. W latach 1995-1997 zorganizowano kilkadziesiąt wystaw. Jednak ilość nie zawsze szła w parze z jakością. Warunki ekspozycji były różne i niezbyt korzystne. Likwidacja Salonu Wystawowego Klubu MPiK, pozbawiła Towarzystwo możliwości ekspozycji znaczących wystaw. W tym czasie, LTF rozwinęło również doroczną imprezę fotograficzną Warsztaty Fotograficzne w Broniszowie, odbywające się w zrujnowanym pałacu we wsi Broniszów, zgodnie z założeniami impreza ta
stała się imprezą ogólnopolską . Jednak ze względu na warunki w jakich odbywała się, jak oddalenie od Zielonej Góry i innych ośrodków miejskich, stała się imprezą typowo szkoleniową, ograniczoną tylko do grupy osób biorących w niej udział.
LTF organizowało również plenery, pokazy przeźroczy i spotkania warsztatowe, wydawało mini albumy, pocztówki i kalendarze. Najbardziej aktywni członkowie LTF eksponowali swoje wystawy w miastach w kraju i zagranicą.
W roku 1998 LTF wydało książkę Zbigniewa Rajche pt. „Rozmowa z Fotografią”, stanowiącą swego rodzaju życiorys fotograficzny autora w powiązaniu z zielonogórskim środowiskiem fotograficznym.
W roku 1998 Barbara Panek i Paweł Janczaruk otrzymali tytuły Artysty Fotoklubu RP, a w roku 2003 Paweł Janczaruk przyjęty został do ZPAF. W roku 2004 prezesem LTF została Barbara Panek-Sarnowska.
Na dorobek i sukcesy LTF złożyły się jednostkowe działania i twórczość jego członków. Do grona osób zasłużonych dla Towarzystwa działających w latach 1954 – 1970 należą: Bernard Blum, Florian Zając, Marian Herold, Tadeusz Ambroż, Tadeusz Żarów, Stanisław Ciałowicz. W następnym okresie, grono zasłużonych dla lubuskiej fotografii i kultury regionu znacznie się powiększyło, do tego grona należą:
- Konrad Czapliński, aktywny działacz, mistrz fotografii, autor wielu wydawnictw artystycznych, albumów, kalendarzy, pocztówek.
- Czesław Łuniewicz, artysta fotografik, od 1991 roku członek ZPAF, opiekun nieformalnych grup fotograficznych „Nadodrze” i „Łużyce”.
- Kazimierz Nowik, działacz i twórca, za działalność dla rozwoju fotografii wyróżniony nagrodą Ministra Kultury i Sztuki oraz Medalem 150-lecia Fotografii.
- Zbigniew Rajche zasłużony działacz i twórca, kurator wystaw fotograficznych LTF, odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
- Bronisław Bugiel zasłużony działacz, artysta fotografik, od roku 1991 członek ZPAF.
- oraz Norbert Jągowski, Jerzy Mendaluk, Marek Zaremba, Mariusz
Kalinowski, Ryszard Kaniewski, Tomasz Gawałkiewicz, Ryszard Poprawski, Zbigniew Pietraszkiewicz, Paweł Janczaruk, Barbara Panek-Sarnowska.
Niezrzeszeni, ale zasłużeni dla fotografii; Ryszard Janowski fotoreporter
„Reed”, autor albumów o Zielonej Górze, Gryżyńskim i Łagowskim parku krajobrazowym i inne (1942 – 2005). Nieżyjący Janusz Łomski, fotografik i filmowiec, działacz Klubu Filmowego przy Lubuskim Towarzystwie Kultury.
Bogusław Świtała, fotografik, autor albumów artystycznych o Zielonej Górze i architekturze sakralnej.