Formacja Beltaine rozpoczęła swoją działalność późnym latem 1989 roku w podwarszawskim Konstancinie z inicjatywy basisty Michała Pietrusiewicza (pomysłodawcy nazwy) i klawiszowca Daniela Paulinka.
Pierwsze utwory instrumentalne były inspirowane z jednej strony muzyką elektroniczną (Jean Michael Jarre, Andreas Grosser) a z drugiej nastrojem (The Cure, czy Joy Division). W następnym roku do zespołu doszli: Sebastian Madejski (syntezator) oraz Paweł Drygiel (gitara). Z czasem fascynacje rozszerzać się zaczęły w kierunku Dead Can Dance, Cocteau Twins, ale także muzyki poważnej, dawnej i czysto folkowej.
Głównym ogniwem utrzymującym klimat miał być pesymizm i poczucie katastrofizmu związanego ze zbliżającym się przełomem tysiącleci. Muzycy uważali, że nie przypadkowo los ich połączył w tym właśnie momencie.
Po kilku miesiącach S.Madejski zaczął śpiewać i wraz z D. Paulinkiem pisać teksty. Jednocześnie rozszerzać się zaczęło instrumentarium (cytry, mandolina, flety proste, akordeon, instrumenty perkusyjne).
Debiut sceniczny Beltaine miał miejsce 24 lipca 1992 roku w stołecznym klubie Fugazi na festiwalu Anji Orthodox "Błogosławieństwo". Wraz z nimi grały takie grupy jak: Wilki, Apteka, 1984 i Pensylwania...
Do czasów obecnych, mimo upływu lat i zmian w składzie, styl nie tyle zmienił się, co ukrystalizował. Muzyka tajemnicza, mroczna, ale nie ostra ... mimo wielokrotnych prób przypisania do któregoś z istniejących gatunków, dziennikarzom nie udało się wepchnąć jej do żadnej szufladki.
Charakterystyczną cechą Beltaine jest sposób śpiewania wokalisty. Dysponuje on nieprzeciętną skalą głosu, z łatwością przechodzi z tenorowej barwy do wysokich rejestrów osiągalnych niekiedy tylko dla sopranistek. Oprócz tekstów w języku polskim, Beltaine kreuje własny język sylabotwórczy.
W obiegu wśród melomanów zainteresowanych twórczością krążą następujące pozycje:

"Beltaine 1993-1997" (zbiór nagrań z kilku sesji nagraniowych);