JACEK KAPCZYŃSKI
DOC HOOK - JOHN LEE HOOKER -
LEGENDA BLUESA
(22. O8. 1920 - 21. 06. 2001)
W paszporcie Johna
Lee Hookera widniała data 1917. Był to jednak wybieg, jaki zastosował
nastoletni John wstępując do armii amerykańskiej przyjmującej mężczyzn po ukończeniu
dwudziestego pierwszego roku życia. Naprawdę urodził się 22 sierpnia 1920 roku
w Clarksdale w Missisipi, jako czwarte dziecko pastora baptystów. Rodzice
jednak rozwiedli się i jego ojczymem został popularny w delcie Missisipi
bluesman Will Moore. Od dwunastego roku życia Hooker grał na gitarze
akustycznej w stylu boogie pod okiem ojczyma. Później jako nastolatek wraz z B.
B. Kingiem udał się do Memphis w Tennesee.
- B. B. King i ja nie znaleźliśmy pracy i nie mieliśmy nikogo, pojechaliśmy do Cincinnati i tam prawie bez forsy przetrwaliśmy do 1943 roku. - Tak opowiadał o latach swej młodości. W tymże 1943 roku przenieśli się do Detroit i wreszcie znaleźli pracę. W dzień Hooker pracował w fabryce samochodów, w nocy grał w klubach dzielnicy zwanej Black Bottom w okolicy Hastings Street. Tam też występowali tacy legendarni bluesmeni jak Muddy Waters, Sony Boy Williamson, Howlin Wolf i T-Bone Walker.
Pierwszą gitarę elektryczną otrzymał w 1947 roku od T-Bone Walkera. Hooker
nie uważał się jednak za bluesmana chicagowskiego, a muzyka lansującego
brzmienie Detroit. W 1948 roku Boernie Bosman, szef lokalnej szef lokalnej
kompanii płytowej wydaje utwory Hookera na pierwszym krążku „Boogie Children”.
Płyta niespodziewanie staje się sukcesem komercyjnym. W 1951 roku „In the Mood”
rozchodzi się w nakładzie jednego miliona egzemplarzy !!!
Na
świecie, mimo popularności, mylono jego nazwisko pisząc je: John Lee Booker,
John Lee Cooker, a we Francji nawet: John L`Hooker. Na początku występował
indywidualnie mając kłopoty ze skompletowaniem własnego zespołu, który powstał
dopiero w 1953 roku.
Gdy jednak w 1955 podpisuje umowę, najpierw z Modern Records, później z Vee
Jay Records of Chicago, w jego zespole partie gitarowe wykonuje głównie Eddie
Taylor. Od 1950 roku John uczestniczy też regularnie w festiwalach bluesowych i
folkowych. w 1956-tym wydaje płytę „Dimples”, która trafiając do Europy i do
Wielkiwj Brytanii staje się inspiracją dla grup takich jak: Yarbirds, Animals i
Rolling Stones.
W Stanach Hooker inspirował wielu, m.in. ZZ-Top, i wielkie tourne La Grande powstało pod jego wpływem. Bruce Springstein włączył „Boom boom” Johnego do swojego „Tunel of love” z 1988 roku. W latach siedemdziesiątych Hooker koncertuje po całym świecie, grając bluesa w czasach dominacji rocka, współzawodnicząc o sławę z B. B. Kingiem. Ci obaj, z wielkiej generacji delty Missisipi, przenieśli w latach czterdziestych bluesa południa do miast północy. Koncertują dalej w latach osiemdziesiątych. W 1989 roku J. L. H. Otrzymuje rolę w musicalu Pete Townshenda „Time Iron Man”, śpiewając- I eat heavy metal -. W tym samym roku nagrywa album „ The Healer” z Bonnie Raitt, Los Lobos i Carlosem Santaną - płytę dekady. Dwa lata później: album „Mr. Lucky” w duecie z Van Morrisonem. Pod koniec dekady występuje w Las Vegas w swym wielkim show, na jakiś czas zawieszając koncertowanie. W latach dziewięćdziesiątych nagrywa: w roku 1992 - „Boom boom”, w 1995 „Chil out”.
Rok 1997 przynosi mu nagrodę Grammy za „Don’t Cook Back”. W tym samym roku
występuje na festiwalu Bishopstock w Anglii. Nagrywa wideoklipy i trafia do
MTV. U schyłku życia związał się z piękną młodą kobietą…
Był posiadaczem czterech domów i cadillaca z rejestracją DOC HOOK.
Trzykrotnie żonaty i rozwiedziony, ojciec ośmiorga dzieci, kibic baseballa,
posiadacz klubu w San Francisco o nazwie „Boom Boom”.
Pił Martella i nosił jeansy LEE - tak twierdzą jego znajomi. Zmarł we śnie
21 czerwca 2001 roku w Los Altos w Kalifornii.
Autor: Jacek Kapczyński
Adres:
Osiedle Przyjaźni 31/134
61-681
Poznań
tel.
(061) 8 208 438
kom.
667485249